Υπόσχεση Αρμύρας

Όταν ο χρεοκοπημένος έρωτας
πετάξει τη φαρέτρα του
στης Πενθεσίλειας τον τάφο
θα κλείσω την ηχώ απ’ τα φιλιά σ’ ένα μπουκάλι
και θα το ρίξω στα νερά της Σαντορίνης
με στόχο τη φωτογραφία σου
 
στεκόσουν εκεί
που το γαλάζιο διαρκούσε επ’ αόριστον
τα πόδια σου ήταν γυμνά
πάνω στη στέγη ενός νησιώτικου σπιτιού
το φουστάνι
σαν λαθραία προέκταση της θάλασσας
σχημάτιζε το εξώφυλλο του εαυτού σου
έπινες τα χρώματα
με ακρίβεια κεραυνού
που βεβηλώνει το εργαστήριο του χρόνου
 
με μάτια ρολόγια σταθμού
υπέκλεψα τις νότες
που σου κάρφωσε το πέλαγος στο δέρμα
τις έκρυψα στο δικό μου πεντάγραμμο
μαζί με ένα χάρτινο καραβάκι
για να μπορείς να ναυαγείς
στα παιδικά μου βλέμματα
 
μόλις τα τριαντάφυλλα μαραθούν
πες μου να ξεμπαρκάρω
 
να ‘ρθω να υπογράψω
τα πρακτικά της όρασης
με κόκκινο απ’ τα δειλινά
της πρώτης εκδρομής

                                            photo: Zoe Argiri

Υφαλμύρωση

Φιλί 1^ο
 
Κι όπως θα μπαίνει η άβυσσος
από τα παραβιασμένα μάτια μου
μετά τον ύστατο σπασμό του οργασμού
θα σας μιλώ με έξι γράμματα
για ένα ουράνιο σώμα που αυτοκτόνησε
φωτίζοντας τους πρωταγωνιστές
για να αρχίσει η παράσταση
 
Φιλί 2^ο
 
Είσαι μια πόλη
που αρπάζουνε τα ρούχα της φωτιά
και τα πετά σε χαλασμένα σιντριβάνια
το φθινόπωρο γίνεσαι Λονδίνο
το καλοκαίρι Βαρκελώνη
η Κοπεγχάγη στο ενδιάμεσο
με παρακολουθεί από τα μάτια
μιας γοργόνας που εγκατέλειψε τη θάλασσα
 
Φιλί 3^ο
 
μας καταπίνει ένας πίνακας του Τιτσιάνο
γίνομαι χρυσή βροχή
και εισχωρώ στο γραφικό σου χαρακτήρα
δεν καταφέρνω να φυγαδεύσω το δολοφόνο μου
είμαι αποφασισμένος να πεθάνω ως μουσική
 
Φιλί 4^ο
 
ανοίγεις την είσοδο κινδύνου
σε μια ραψωδία του Λιστ
καθώς με προορίζεις για θυσία
στα μνημεία σου
 
Φιλί 5^ο
 
Πώς να σωθούνε τα φιλιά
σαν η πανσέληνος αγανακτεί στη θέα μας
και σβήνει;

                                           photo: Zoe Argiri

Εκεί Που Μαρμαρώνουν Οι Πληγές

Άγνωστοι χρόνοι μας κρυφοκοιτάζανε
παγιδευμένοι στη φωνή σου
μια παρατεταμένη αθωότητα
έπαιζε κουτσό ανάμεσα στους πύργους
που χτίσαμε επιμελώς πάνω στην άμμο
για να ανταλλάξουμε ζωές
ελεύθεροι απ’ τα ονόματά μας
 
έβγαλα το ρολόι μου
για να χαθώ στα χέρια σου
με όλες μου τις σελίδες αναμμένες
μέσα στον ετοιμόρροπο Νοέμβρη
ήταν σταματημένο σε μια ώρα θερινή
η γλώσσα μου ήταν από βροχή
 
με φίλησες
 
το σώμα μου έγινε τραγούδι
άφησα τις στροφές του να κυλούν
σ’ ένα πολύβουο παζάρι
 
μη με ρωτάς τι θ’ απογίνω
 
βάστα μονάχα την πνοή μου
για να μην πέσω στο γκρεμό 

                                            photo: Zoe Argiri