Οι γέφυρες της Βουδαπέστης κολυμπάνε στο φως
καθώς
περπατάω στη λεωφόρο Andrassy
η
Πλατεία των Ηρώων λιγοστεύει
γίνεται
μενταγιόν γύρω από το λαιμό σου
υποταγμένο
στην αισθητική μας
το
κλάμα του παιδιού που απομένει
λιμνάζει
στη σιωπή των αγαλμάτων
τα
αγάλματα σε κάνουν πιο ανθεκτικό
στην
αυταπάρνηση
χαρίζουνε
πυρακτωμένα κίνητρα
σε
τρυφερούς ιδεολόγους
από
το στόμα σου τώρα ξεπροβάλει
μια
ζεστή νυχτωδία
κυλά
αργόπλοα στο σεντόνι του Δούναβη
χάδι
που εκτροχιάστηκε κι αιμορραγεί
μέχρι
θανάτου
είμαστε
ό,τι απέμεινε από μια
απότομη
απογείωση
θυμάσαι
τις τσιγγάνικες ορχήστρες;
παίζουν
απόψε για τα ποιήματα
που
γράφτηκαν με τις πατούσες μας στην άμμο
και
τα σκοτώνει η θάλασσα
Όταν
όλες οι πόλεις γίνουν Έδεσσα
να
‘ρθεις να μου υπαγορεύσεις
όσα
δεν αναφέρθηκαν
στα
πρακτικά του συνεδρίου
μη
φοβηθείς
το
πραξικόπημα του έρωτα θα έχει αποτύχει
photo: Christos Kartas
