Σαν Απαγορευμένο Παραμύθι

Στο επόμενο ποίημα
θα αντιγράψω τα πορτραίτα σου
και θα τα εκθέσω
σε μία πλάγια γραμματοσειρά
να τα θαυμάζουν οι μπαλάντες του Springsteen
καθώς πέφτουν τα μέλη μου
από τη σκαλωσιά κάποιας αδέσποτης κιθάρας
 
τα φιλιά θα έχουν ενσωματωθεί
στην απολιθωμένη βλάστηση που επέβαλλε
ο Νοέμβρης στα μαλλιά σου
ο χάρτης της πόλης θα ’ναι κόκκινος
απ’ την υπογραφή της φαντασίας μας
που ήταν τελεσίδικα ρεαλισμός
 
στο επόμενο ποίημα
όλοι οι φάροι θα ακτινοβολούν
σε μήκος κύματος αόρατο από στίχους
επιβεβαιώνοντας
 
πως
 
ένα φιλί είναι αρκετό για να φωταγωγήσει
το πιο αμείλικτο πρόσωπο του χρόνου

                                                      photo: Lucien Clergue

Αποδημητικά Φιλιά

Φύγαμε πάνω σε αποδημητικά φιλιά
την ώρα που η θάλασσα γινόταν αόρατη
ό,τι δεν ήταν βυθός
άρχισε να καταλαγιάζει σε μία μετά πτώση
απ’ την πλευρά που μιλούσαν οι άνθρωποι
το αλάτι είχε εξαντληθεί
 
«ο θάνατος θα ’ρθει και θα ’χει τα μάτια σου»
με προειδοποιούσε ο Παβέζε
καθώς διατύπωνε μια νέα αρχή αβεβαιότητας
οι λέξεις φωσφόριζαν μέσα στο νερό
σαν αποτυχημένο δηλητήριο
όλες οι προσλαμβάνουσες έμοιαζαν μουσική
τα σόλο των Dire Straits κρατούσαν
το βάρος των γενεθλίων μας
πάνω από πάρκα με λεύκες
εντυπωσιακά πράσινες
 
δεν μας έβλεπε κανένας εδώ
 
έκοψα τ’ όνομά σου κι άφησα το χυμό
να τρέξει πάνω μου
το στόμα μου άνοιξε εντελώς
για να χωρέσει τη μάσκα
όλα τα χείλη που χάθηκαν
ήταν χαρτιά μουτζουρωμένα
από ανεύθυνους επιστήμονες
 
μετά το τέλος της δεξίωσης
έσβησα τον Νοέμβρη κι άφησα τη χροιά μου
στο αμάξι σου
δίπλα στην τσάντα με τις εμμονές
 
κανένα χαμόγελο δεν ήταν αντάξιο
ενός απροσπέλαστου δάσους
 
σκουπίσαμε το αίμα από τα χέρια μας
και κλείσαμε την πόρτα
σαν πρωταγωνιστές που παραιτήθηκαν
λίγο πριν την πρεμιέρα
γιατί φοβήθηκαν την τέχνη τους

                                              photo: Zoe Argiri