Τις ώρες που ο απογευματινός καφές κρυώνει
κι
εγώ μετρώ τις άσπρες τρίχες στο κεφάλι μου
οι
βόλτες της βελόνας του πικάπ
πάνω
στο δίσκο βινυλίου
είναι
η πιο τραυματική συνουσία
κάθε
τραγούδι είναι ένα χρώμα
από
τις παιδικές μου ζωγραφιές
και
λογοκρίνεται
από
τα ποιήματα που γράφω
ίσως
φταίει το χάδι σου
που
κούρνιασε ανάμεσα στα γένια μου
σαν
πληγωμένο ζώο
ίσως
οι λέξεις
που
αποχώρησαν νωχελικά
απ’
τη ζωή μου
καθώς
οι θεατές σκορπίζαν μες στην αίθουσα
σαν
ξερονήσια
που
τα δάγκωσε το πέλαγος
η
παράσταση ήταν μια πράξη
της
θητείας μας στην ανοχή
παρείσακτων
συναισθημάτων
οι
μουσικοί
έχτιζαν έναν νοητό φραγμό
ανάμεσα στους θεατές και στους ερωτευμένους
τα βλέμματα των θεατών
αντιλαμβάνονταν αντί για σώματα τις νότες
που είχαν πάρει μια ανθρώπινη υπόσταση
για να μπορούν να υποστηρίξουν το βυθό
οι
ερωτευμένοι
πλησιάζονταν
και απομακρύνονταν διαρκώς
με
αξιοπιστία ψυχαναγκαστικής διαταραχής
ή
αν αυτό είναι ακραίο
σαν
τους δείκτες του ρολογιού της Πράγας
σε
μία άγνωστη πρωτεύουσα
που
ο χρόνος δεν την αφορά
οι
μουσικοί συνόδευαν τα βήματα
χωρίς
τα σώματά τους
μέχρι
εκεί που τα βλέμματα των ερωτευμένων
ήτανε
δυο σημεία αντιδιαμετρικά
για
να μη θυμάται κανείς
αν
και πότε συναντήθηκαν
όταν
οι θεατές βγήκαν από την αίθουσα
οι
λέξεις ήταν παρελθόν
και
η πόλη έπρεπε να χαρτογραφηθεί ξανά
ο
σκηνοθέτης της παράστασης
κατέφυγε
στις νότες
που
έλιωναν κάτω απ’ τα ρούχα τους
σκεπάζοντας
το αντίο
photo: Bill Brandt
