Έκλειψη

Σε άκουσα πάλι να παραμιλάς
λευκοντυμένη με φυγή
το κρεβάτι ήταν από θάλασσα
οι άνθρωποι από άμμο
μ’ εκείνο το Βήτα στην αρχή του ονόματός σου
έκανες πιο βιώσιμο το αλλιώς
 
κόκκινος ήλιος τρόμαζε τ’ αστέρια
καθώς αράχνη που θα σκότωνε
για τον ιστό του ουρανού
από το στόμα σου βγαίναν υδρατμοί
σαν επιφάνεια Αφροδίτης
 
έφτιαξα μία βάρκα από χαρτί
και την ακούμπησα στον κόλπο σου
τότε το σώμα σου έγινε κατάρτι
 
οι άνθρωποι από άμμο
πέταξαν και κρεμάστηκαν στην πλώρη της ανατολής
ύστερα είδα πως δεν ήταν άνθρωποι
μα ο ομφάλιος λώρος ενός κόσμου
που αντιστέκεται στο θάνατο
 
πήρα τα νεκρά χρυσόψαρα απ’ τις θηλές σου
και τα κόλλησα στα μάτια μου
δεν έχει νόημα η όραση
όταν η μουσική γίνεται τιμωρία 

                                            photo: Anna Malina

Μονόπρακτο Αυταπάρνησης

Μύλοι «Αλλατίνη»
 
Έλα να περπατήσουμε ξυπόλητοι
πάνω στα σόλο του Chick Corea
απόψε που η μουσική βαριανασαίνει
 
έχω μεταφέρει το παλιό μου πιάνο
στην αυλή του εγκαταλειμμένου εργοστασίου
εκεί που ο χρόνος ήτανε από χαρτί
και τον πληγώσαμε με τ’ αναμμένα μας τσιγάρα
η υπερωρία της σκουριάς
δεν τόλμησε ν’ αγγίξει τις χορδές
πάνω στα πλήκτρα του κοιμούνται ταραγμένα
όλα τα πόδια που αφήσαμε
στις ατραπούς των μισοτελειωμένων χορογραφιών
οι οκτάβες πιο σιωπηλές από ποτέ
σαν ακτινογραφίες που αγρυπνούνε πάνω τους
αποθανόντες εαυτοί –
παιδιά που κρύφτηκαν στη θέα επισκέπτη
 
έλα ν’ ανέβουμε ξανά στην οροφή του κεντρικού κτιρίου
 
να είσαι όπως τότε
βγαλμένη απ’ το πορτραίτο του χειμώνα
βάλε το πράσινο παλτό
και βάψε τα μαλλιά μελαχρινά
μπέρδεψε τα δικά μου με απρόσεχτα δάχτυλα
ξεδίπλωσε πάνω μου ό,τι περίσσεψε
απ’ τη φωνή σου
σαν κουΐντα από αμετάκλητο χιόνι
άφησε την πνοή μου να προσβάλει
τη δυσκολία σου στα δάκρυα
 
έλα να επιστρέψουμε με σώματα από βροχή
εκεί που οι ερωτικές κραυγές μας
θα ‘ναι το πιο αξιόπιστο σκοτάδι
 
τότε θα γίνω πρωταγωνιστής
σ’ ένα μονόπρακτο αυταπάρνησης
καθώς ο θάνατός μου ξημερώνει απ’ τις πληγές
που ανοίξανε τα δόντια σου στις νότες

                                            photo: Ino Korompoki