Έκλειψη

Σε άκουσα πάλι να παραμιλάς
λευκοντυμένη με φυγή
το κρεβάτι ήταν από θάλασσα
οι άνθρωποι από άμμο
μ’ εκείνο το Βήτα στην αρχή του ονόματός σου
έκανες πιο βιώσιμο το αλλιώς
 
κόκκινος ήλιος τρόμαζε τ’ αστέρια
καθώς αράχνη που θα σκότωνε
για τον ιστό του ουρανού
από το στόμα σου βγαίναν υδρατμοί
σαν επιφάνεια Αφροδίτης
 
έφτιαξα μία βάρκα από χαρτί
και την ακούμπησα στον κόλπο σου
τότε το σώμα σου έγινε κατάρτι
 
οι άνθρωποι από άμμο
πέταξαν και κρεμάστηκαν στην πλώρη της ανατολής
ύστερα είδα πως δεν ήταν άνθρωποι
μα ο ομφάλιος λώρος ενός κόσμου
που αντιστέκεται στο θάνατο
 
πήρα τα νεκρά χρυσόψαρα απ’ τις θηλές σου
και τα κόλλησα στα μάτια μου
δεν έχει νόημα η όραση
όταν η μουσική γίνεται τιμωρία 

                                            photo: Anna Malina