Μονόπρακτο Ασφυξίας

Μύλοι «Αλλατίνη»

 

Έλα να περπατήσουμε ξυπόλητοι

πάνω στα σόλο του Chick Corea

απόψε που η μουσική βαριανασαίνει·

 
έχω μεταφέρει το παλιό μου πιάνο στην αυλή του εγκαταλειμμένου εργοστασίου
εκεί που ο χρόνος ήτανε από χαρτί και τον πληγώσαμε
με τ’ αναμμένα μας τσιγάρα.
Η υπερωρία της σκουριάς δεν τόλμησε ν’ αγγίξει τις χορδές· πάνω στα πλήκτρα του κοιμούνται ανήσυχα τα πόδια που αφήσαμε στις ατραπούς
των μισοτελειωμένων χορογραφιών.
Οι οκτάβες συνουσιάζονται ανέπαφα με τη σιωπή σαν ακτινογραφίες
που αγρυπνούνε πάνω τους αποθανόντα δάχτυλα ψυχρών επιστημόνων.
 

Έλα ν’ ανέβουμε

ξανά

στην οροφή του κεντρικού κτιρίου·

 
να είσαι όπως τότε βγαλμένη απ’ το πορτραίτο του χειμώνα.
Βάλε το πράσινο παλτό και βάψε τα μαλλιά μελαχρινά. Ανακάτεψε
τα δικά μου φυσικά μελαχρινά μαλλιά, σαν ψυχρή επιστήμονας με αποθανόντα δάχτυλα. Ξεδίπλωσε πάνω μου ό,τι περίσσεψε απ’ τη φωνή σου,
σαν κουΐντα από αμετάκλητο χιόνι.
Άφησε την πνοή μου να νυστάξει τη δυσκολία σου στα δάκρυα.
Άσε τον ουρανό – καθώς τον μαχαιρώνουν οι κεραίες άχαρων κτιρίων –
να στάξει πάνω μας την αμυδρή φάση του Αλγόλ.
 

Έλα να επιστρέψουμε με σώματα από βροχή

εκεί που οι ερωτικές κραυγές μας

θα ‘ναι το πιο αξιόπιστο σκοτάδι·

 

τότε

θα γίνω πρωταγωνιστής

σ’ ένα μονόπρακτο ασφυξίας

καθώς το πτώμα μου ανασύρεται κρυφά

απ’ τις πληγές

που ανοίξανε τα δόντια σου

στις νότες.

                                            photo: Ino Korompoki