Και Η Θάλασσα Από Παντού Μας Αγκαλιάζει

Ημέρα 1^η
 
Εκείνη τη στιγμή η θάλασσα έγινε καταδίκη. Έσπασε μ’ έναν θόρυβο φριχτό σε ασαφείς χρονολογίες. Από μέσα της αναδύονταν οι παρυφές της νύχτας. Ήτανε σαν αλλοπαρμένα ξωτικά και τραγουδούσαν για το λίγο των ανθρώπων. Οι άνθρωποι συνεχώς λιγόστευαν. Όπως η διάμετρος της κόρης των ματιών καθώς εκτίθεται σε φως. Εγώ και οι άλλοι που δεν ήμουν παίζαμε σκοτεινό δωμάτιο. Ηλεκτροφόρες αγκαλιές με κλείνανε από παντού. Όταν ο χρόνος εκτός μετεμψυχώθηκε σε ήλιο. Κρύφτηκα κυνηγώντας το σφυγμό πάνω σε φλέβες αδειανές.
 
Ημέρα 2^η
 
Μια μπαλαρίνα χόρευε πάνω από τα κύματα. Με μάτια ακυβέρνητα. Και πέλματα από νερό. Από τα χείλη της έσταζε καμένο γάλα. Στο υπογάστριο, πιο άρρωστη από ποτέ, είχε ξυπνήσει η κόκκινη πεταλούδα. Σήμα κινδύνου για τον κόσμο που βουλιάζει. Η μπαλαρίνα είχε δύο ονόματα. Ένα για τη θάλασσα. Και ένα για τον κόσμο που βουλιάζει. Τα ονόματα εναλλάσσονταν διαρκώς στη χάση και στη φέξη του γιατί. Το άνοιγμα των φτερών της πεταλούδας συνέθλιψε το χρώμα των ανθρώπων. Που συνεχώς λιγόστευαν. Και έγιναν σκιές. Που η μέρα εξουθενώνει.
 
Ημέρα 3^η
 
Στον έξω τοίχο της ζωής. Κρέμασα τα εξώφυλλα από τα παιδικά μου παραμύθια. Έγινε η ζωή ερωδιός. Και πέταξε πάνω από σκουριασμένες νεκροψίες.
 
Ημέρα 4^η
 
Αυτοεξορίστηκα εκεί που τα υγρά αγγίγματα ήταν η πιο γλυκιά πατρίδα. Ναυάγιο υπερφυσικό. Στα εντόσθια της πεταλούδας. Η μπαλαρίνα χυνόταν πάνω στους ανθρώπους. Που δεν μπορούσαν πια να λιγοστέψουν περισσότερο. Τους έπλενε καταρράκτης αδιανόητος γαλήνης και μαζί οργής. Σήκωσα μία μία τις αιτίες τους. Και τις έκρυψα στα χέρια της. Εκείνη άρχισε με ξεκούρδιστη φωνή να ψιθυρίζει ένα τραγούδι. Σαν χορικό από αρχαία τραγωδία.
 
Ημέρα 5^η
 
Ο κόσμος τρέμει μες στη μήτρα της. Σαν κουρασμένο παραμύθι. Και την αποκαλεί «αγάπη μου» τώρα που η θάλασσα από παντού μας αγκαλιάζει.           

                                            photo: Zoe Argiri

Αυγουστιάτικη Μελαγχολία

Όταν τα χελιδόνια ετοιμάζονται
για το μεγάλο τους ταξίδι
χύνω τη στάχτη απ’ τα τετράδια που έκαψα
στις ράγες του πληκτρολογίου
 
η λάμπα του γραφείου
ζωγραφίζει στο γυμνό, άσχημο σώμα μου
τις στάσεις που απομένουν
μέχρι την ηλικία της φθοράς
κάνω κατάχρηση της εξουσίας του διακόπτη
μήπως και βάλω φρένο στις ρυτίδες
μα η αγρύπνια είναι απαρηγόρητη
 
ποιός είπε ότι γράφω ποίηση;
Εγώ απλά συνομιλώ με μουσικούς
που τους μαχαίρωσε ο λόγος
 
ξόδεψα την εφηβεία μου
μέσα στο δρόμο που ζωγράφιζε
το σεληνόφως στο νερό
και τώρα δεν μπορώ να πάω μακριά
 
η αγκαλιά μου είναι παρελθόν
το παρελθόν ακίνητο σαν την πλατεία Ιπποδρομίου
το τελευταίο χάραμα του Αυγούστου
μια πεταμένη κιθάρα μετρά ερωτευμένα βήματα
η γυναίκα που στεκόταν στην πλώρη της ανατολής
την παίρνει και ξηλώνει τις χορδές
οι χορδές γίνονται θηλυκές
τυλίγονται αργά γύρω απ’ το σώμα της
σαν αποτρόπαια χέλια
 
τώρα το στόμα μου θυμίζει κύκνο
που τον πρόδωσε το τελευταίο του τραγούδι
 
«Των θεατρίνων τα άδεια κονσερβοκούτια¹»
έχουνε πάλι καταπιεί ό,τι απέμεινε στα ράφια μου
 
1: ο στίχος σε εισαγωγικά είναι της Ζωής Αργύρη

                                                           photo: Zoe Argiri