Αυγουστιάτικη Μελαγχολία

Όταν τα χελιδόνια ετοιμάζονται
για το μεγάλο τους ταξίδι
χύνω τη στάχτη απ’ τα τετράδια που έκαψα
στις ράγες του πληκτρολογίου
 
η λάμπα του γραφείου
ζωγραφίζει στο γυμνό, άσχημο σώμα μου
τις στάσεις που απομένουν
μέχρι την ηλικία της φθοράς
κάνω κατάχρηση της εξουσίας του διακόπτη
μήπως και βάλω φρένο στις ρυτίδες
μα η αγρύπνια είναι απαρηγόρητη
 
ποιός είπε ότι γράφω ποίηση;
Εγώ απλά συνομιλώ με μουσικούς
που τους μαχαίρωσε ο λόγος
 
ξόδεψα την εφηβεία μου
μέσα στο δρόμο που ζωγράφιζε
το σεληνόφως στο νερό
και τώρα δεν μπορώ να πάω μακριά
 
η αγκαλιά μου είναι παρελθόν
το παρελθόν ακίνητο σαν την πλατεία Ιπποδρομίου
το τελευταίο χάραμα του Αυγούστου
μια πεταμένη κιθάρα μετρά ερωτευμένα βήματα
η γυναίκα που στεκόταν στην πλώρη της ανατολής
την παίρνει και ξηλώνει τις χορδές
οι χορδές γίνονται θηλυκές
τυλίγονται αργά γύρω απ’ το σώμα της
σαν αποτρόπαια χέλια
 
τώρα το στόμα μου θυμίζει κύκνο
που τον πρόδωσε το τελευταίο του τραγούδι
 
«Των θεατρίνων τα άδεια κονσερβοκούτια¹»
έχουνε πάλι καταπιεί ό,τι απέμεινε στα ράφια μου
 
1: ο στίχος σε εισαγωγικά είναι της Ζωής Αργύρη

                                                           photo: Zoe Argiri