Αρπακτική Πληγή

Ήρθες απόψε θάνατέ μου, σαν ιδρυματοποίηση σε παραμύθι ενηλίκων·

Η πρωτεϊκή μορφή σου με κατέβαλε ακίνητο, κάτω απ’ τη σκέπη

της λευκής στεγνής μου θάλασσας, να καθρεφτίζομαι σε τζάμια

πολυδαίδαλης δομής.

Οι ωκεάνιές σου αλυσίδες κροταλίσαν καταβρέχοντας τα όνειρα,

που υπνοβάτης έγραψε στο πάτωμα το αποστειρωμένο φως.

Έμεινα να πατώ πάνω στα όνειρα, να ζυγιστεί η ορυκτή φωτιά που αναβλύζει

απ’ τ’ οπτικό μου χίασμα.

Έφεξα μες στο στήθος σου αρπακτική πληγή που αρρωσταίνει τη μεμβράνη

της αλήθειας μας.

 
Κάτω απ’ τη σκέπη της λευκής στεγνής μου θάλασσας
η αγκαλιά μου
δεν ήταν παρά η μνήμη ενός βότσαλου
αμέσως πριν τον παφλασμό
 
Εντός της ανάστασης των φαντασμάτων μου:
 
Η πλώρη
της
ανατολής
 

Με πήρες απόψε απ’ το χέρι θάνατέ μου και γίναμε παρέα η υπερπόντια

κραυγή που αποτυγχάνει στο αέναο να σώσει τα αφρόψαρα

απ’ τους γλάρους.

Η ανθρώπινα αδύναμη μορφή μου σε κατέβαλε αδιάφορο, πάνω απ’ τον θόλο

του υγρού ερέβινου ουρανού σου, να κοροϊδεύεις το φαρμάκι

της αράχνης μου.

Ανάμεσα στο πάτωμα και το αποστειρωμένο φως, το μέτωπό μου είχε

άριστες σχέσεις με τον καύσωνα.

Έμεινα να πατώ πάνω στα όνειρα, φλεγόμενο θηρίο που δεν το άντεξε

η πείνα του.

Έφεξες μες στο στήθος μου διαρροή πραγματικότητας να γίνω αποκεφαλιστής

συναισθημάτων σε αδιάκοπο οργασμό.

 
Κάτω απ’ τη σκέπη της λευκής στεγνής μου θάλασσας
η αγκαλιά μου
δεν ήταν παρά η μνήμη ενός φόβου
πριν της υπέρβασής του τον ηδονικό τραυματισμό
 
Εντός της ανάφλεξης των χαλασμάτων μου:
 
Η πλώρη
της
ανατολής

photo: Gundula Blumi