Ναυάγιο

Στέκομαι διάτρητος απ’ τα θεμέλια του ποιήματος
το βλέμμα μου είναι στάσιμο
και κρύβεται στους διαμπερείς τραυματισμούς
οι πελεκάνοι του αναθέτουν να ετοιμάσει την αποδημία
για τους απογόνους
η ακτή δεν νιώθει οίκτο για τους ζωντανούς
 
δεν είμαι πειρατής
 
απλά η θάλασσα ερωτεύτηκε την επικράτεια της σιωπής μου
κύματα με λευκές φωνές γλείφουν από τις φτέρνες μου
τους ασπασμούς του αλατιού από τη ρότα που σκουριάζει
την εξάντληση
παρατηρώ επίμονα τα θραύσματα μιας αγκαλιάς που έγιναν νησιά
 
δεν έχει άγκυρες η πλώρη της ανατολής
 
απλά η θάλασσα στο πλάι της αποκαλύπτει τις κραυγές αυτών
που μίσησαν το σώμα τους τότε που πιάσανε λιμάνι
αναπηδάνε οι κραυγές και στροβιλίζονται έξω και μέσα απ’ τα νερά
σαν μαγικά δελφίνια που πυρπολούν το λυκαυγές
σαν χορογράφοι του θανάτου των ερωτευμένων που αναπαύονται
στους διαμπερείς τραυματισμούς
 
δεν είμαι πειρατής
δεν έχει άγκυρες η πλώρη της ανατολής
 
μονάχα μια γυναίκα
που πασχίζει να διαβρώσει τα θεμέλια του ποιήματος
μέσα στα ρείθρα του οργασμού της

                                            photo: Gundula Blumi

Μεσάνυχτα

Είναι που η φωνή σου
παραβγαίνει στο ύψος με τα κτίρια της πόλης
 
είναι η φωνή σου
τέσσερις γυάλινοι τοίχοι ενυδρείου
θεματοφύλακες της μουσικής
μην την αφήσουν να αποδράσει
μέσα απ’ τις αναμνηστικές φωτογραφίες
 
κάθε φωτογραφία
κι ένα παράθυρο σπιτιού
που μέσα τρέμει η πυρκαγιά
 
η πυρκαγιά
ξέρει καλύτερα απ’ τους ανθρώπους
πως όποιος καταστρέφει
τρέμει με όλο το μυαλό και το κορμί του
 
κι ο ποιητής
μια αποθήκη απονενοημένων μηνυμάτων
που φυγαδεύουν το πυρακτωμένο δέρμα του
πάνω στις πλάτες του καπνού

                                            Photo: Anna Malina