Βέβηλο Φιλί

Πεθύμησα ένα λιόγερμα στη θάλασσα, αδύνατο για να μνημονευτεί

από φωτογραφίες.

Δυο στόματα μισάνοιχτα πεθύμησα, να ρέει αδημονία για ένα ακόμα

βέβηλο φιλί επάνω στις σορούς μιας οικογένειας μαλακίων.

Κανείς μας πλέον δεν ξαπλώνει ανάσκελα στη θάλασσα. Πάει καιρός

που κάνουμε το σώμα μας κουρέλι, έρποντας πλάι σε βασιλικές κόμπρες.

Ποτέ δεν δηλητηριάστηκε κανένας εξαιτίας μας.

Μέσα στα μάτια μας, αιμορραγούνε τα παράθυρα περαστικών

αεροπλάνων.

 

Τι ακατάσχετη ροή ηλίου κάθε δάκρυ μας!

Πες μου, πώς να γλιτώσω απ’ τα δόντια τόσων αδέσποτων νεφών;

 
Τα μαύρα σου μαλλιά
θρύψαλα σκοτεινών φινιστρινιών
που αν με σκεπάσουν
θα με σφάξουνε στο κρύο.
 

Πεθύμησα μια ξαστεριά στη θάλασσα, σε μήνα που το κρύο θα ‘ναι

ο πιο αβάσιμος εφιάλτης.

Θαλάσσια ζωόφυτα πεθύμησα, που θα διαπραγματεύονται με τη φιάλη

οξυγόνου βουτηχτή για την ανάδυσή του.

Κανείς μας πλέον δεν ξαπλώνει ανάσκελα στη θάλασσα. Πάει καιρός

που των κυμάτων οι υλακές αστράψανε παράσημο σε χέρια

αργόπλοης παραθέρισης.

Ποτέ του δεν ναυάγησε κανένας από αργόπλοη παραθέριση.

Μέσα στα μάτια μας, το φως τηρεί ενός λεπτού σιγή για κάθε νόστο

που ‘γινε κυματοθραύστης.

 

Τι απόκρημνο φως κάθε αγκαλιά μας!

Πες μου, στα έργα ποιανού ζωγράφου να κρυφτώ πριν καταρρεύσει

πάνω μας το σαρκοφάγο κολαστήριο της αγάπης;

 
Τα κόκκινα σου χείλη
θρύψαλα λαβωμένων χαραμάτων
που αν με μια ανάσα τα ζεστάνω
ο ουρανός θα γίνει κρεματόριο.

photo: Gundula Blumi

Φθινόπωρο

 

And in this labyrinth

Where night is blind

The Phantom of the Opera is here

Inside my mind

 

“The Phantom of the Opera”, Andrew Lloyd Webber, Charles Hart, Richard Stilgoe 1986

Όταν αρχίσουν τα πρωτοβρόχια
θα γίνω μια μεσίστια τρικυμία
να ψιχαλίσει μες στον ύπνο σου αλάτι.
 
Θέλω να ξέρεις πως φοβάμαι όσο τίποτα τον θάνατο –
 
Όσο βαθαίνει το φθινόπωρο
αφήνω τα παράσημα του θέρους
να μας τυφλώνουν
με τον σπασμένο πολυέλαιο
της Όπερας Garnier
και με ενορχηστρώσεις
που στο πιάνο δεν γνωρίζω να ερμηνεύω.
 
Θέλω να ξέρεις πως το πιάνο μου δεν έχει πλήκτρα –
 
μόνο μηχανοκίνητα υποβρύχια ηφαίστεια,
που όταν πνίγομαι στους ίδιους μου τους μύες,
με τσακίζουν στη σιωπή.

Πες μου,
ποιός θα σε σώσει στην Αθήνα
από το Φάντασμα της Όπερας;

                                             photo: Brassai (Gyula Halasz)

Διαρροή Πραγματικότητας

Και να ‘σαι πάλι όρθια, μ’ όλο το βάρος του Αττικού ουρανού
στην πλάτη, ζυγίζοντας το λυκαυγές του φθινοπώρου.
 
Μέσα σε τόσο σπαραγμό, το γέλιο σου, δεν είναι παρά η νεροσυρμή
εκπληρωμένης προσευχής που καταπράυνε τη βιοχημική ορχήστρα
του εγκεφάλου μου.
 
Και να ‘μαι πάλι όρθιος, στην πλάτη άστρων που ραγίζουνε
το λήθαργο της φωταγωγημένης μας απόστασης.
 
Μέσα σε τόση ξηρασία, η αγκαλιά μου, δεν είναι παρά η μνήμη
ενός βότσαλου αμέσως πριν τον παφλασμό. Ό,τι μπορεί
να ξαναπάρει φως¹ πάντα θα ερωτοτροπεί με μια αποτρόπαια
καταβύθιση.
 

Α, η ερωτοτροπία!

 
Πόσο τη θαύμασα, λες κι ήταν βιοφωταύγεια μακρινού κελαϊδισμού
που συνεχίζει τα ταξίδια απαράλλαχτη καβάλα σ’ ουρανούς ισχαιμικούς.
 

Α, η καταβύθισή της!

 
Πόσο με τρόμαξε, λες κι ήταν το αίμα μου τ’ ανέραστο για την αλώβητη
ομορφιά του σφυροκέφαλου, που έβαψε τα κύματα των τύψεων επιζώντα.
 
Είμαι ένα σύνολο αυτοτιμωρούμενων νευρώνων και μου ‘ναι αδύνατο
ν’ αγγίξω ως τον βυθό της έκλειψής τους. Το σώμα μου, έν’ απόλυτο
σκοτάδι, κάτω απ’ την άγρυπνη ματιά του Αλδεβαράν, καραδοκεί τη σκόνη
απ’ τη ρωγμή της φωταγωγημένης μας απόστασης.
 
Μέσα σε τόση εξάντληση, η αγκαλιά μου, δεν είναι παρά η μνήμη
ενός φόβου πριν της υπέρβασής του τον ηδονικό τραυματισμό.
Πίσω απ’ την ανάφλεξη των χαλασμάτων μου:
 

Η πλώρη της ανατολής.

 
1: «Να Ξαναπάρει Φως…», Γιάννης Δάλλας, Γεννήτριες, Εκδόσεις Τυπωθήτω 2004.

                                                     photo: Gundula Blumi