Διαρροή Πραγματικότητας

Και να ‘σαι πάλι όρθια, μ’ όλο το βάρος του Αττικού ουρανού
στην πλάτη, ζυγίζοντας το λυκαυγές του φθινοπώρου.
 
Μέσα σε τόσο σπαραγμό, το γέλιο σου, δεν είναι παρά η νεροσυρμή
εκπληρωμένης προσευχής που καταπράυνε τη βιοχημική ορχήστρα
του εγκεφάλου μου.
 
Και να ‘μαι πάλι όρθιος, στην πλάτη άστρων που ραγίζουνε
το λήθαργο της φωταγωγημένης μας απόστασης.
 
Μέσα σε τόση ξηρασία, η αγκαλιά μου, δεν είναι παρά η μνήμη
ενός βότσαλου αμέσως πριν τον παφλασμό. Ό,τι μπορεί
να ξαναπάρει φως¹ πάντα θα ερωτοτροπεί με μια αποτρόπαια
καταβύθιση.
 

Α, η ερωτοτροπία!

 
Πόσο τη θαύμασα, λες κι ήταν βιοφωταύγεια μακρινού κελαϊδισμού
που συνεχίζει τα ταξίδια απαράλλαχτη καβάλα σ’ ουρανούς ισχαιμικούς.
 

Α, η καταβύθισή της!

 
Πόσο με τρόμαξε, λες κι ήταν το αίμα μου τ’ ανέραστο για την αλώβητη
ομορφιά του σφυροκέφαλου, που έβαψε τα κύματα των τύψεων επιζώντα.
 
Είμαι ένα σύνολο αυτοτιμωρούμενων νευρώνων και μου ‘ναι αδύνατο
ν’ αγγίξω ως τον βυθό της έκλειψής τους. Το σώμα μου, έν’ απόλυτο
σκοτάδι, κάτω απ’ την άγρυπνη ματιά του Αλδεβαράν, καραδοκεί τη σκόνη
απ’ τη ρωγμή της φωταγωγημένης μας απόστασης.
 
Μέσα σε τόση εξάντληση, η αγκαλιά μου, δεν είναι παρά η μνήμη
ενός φόβου πριν της υπέρβασής του τον ηδονικό τραυματισμό.
Πίσω απ’ την ανάφλεξη των χαλασμάτων μου:
 

Η πλώρη της ανατολής.

 
1: «Να Ξαναπάρει Φως…», Γιάννης Δάλλας, Γεννήτριες, Εκδόσεις Τυπωθήτω 2004.

                                                     photo: Gundula Blumi