Βλέμμα Με Σημασία Άνοιξης

Στη Ζωή Αργύρη

 

Η γλώσσα μου παραβιάστηκε και δεν μπορώ να πω. Το περιεχόμενο κυλά πάνω στις πέτρες που τις λείανε η θάλασσα. Γύρω απ’ το φάρο που αναπαράγονται οι διάλογοι με τους πλανόδιους μουσικούς. Ανάμεσα σε δέρμα και νερό διακρίνεται μια σημασία που κοιμάται. Και φαίνεται πως πάλι είμαι ο μόνος με μια σχεδόν ανάμνηση στην πλάτη.

Μέσα στο φάρο μια γυναίκα ζωγραφίζει σιωπηλά πάνω στους τοίχους. Την αγάπη. Την ελπίδα. Τη ζωή. Βλέπω τα χέρια της να στασιάζουν. Σε αυτό που επιμένει να χωρίσει τα χέρια των ανθρώπων απ’ τα ηνία της περιέργειας. Πίσω της κρύβεται η σχεδόν ανάμνησή μου. Σαν ελάφι. Που κάτι ανάμεσα σε πάγο και καπνό βγαίνει από τα μάτια του. Κόβω την παραβιασμένη γλώσσα μου. Και την πετώ πάνω στις πέτρες που τις λείανε η θάλασσα.

Η γυναίκα που ζωγραφίζει σιωπηλά πάνω στους τοίχους. Την αγάπη. Την ελπίδα. Τη ζωή. Περιστοιχίζεται σιγά σιγά από παιδιά. Ένα παιδί απλώνει το χεράκι του και την αγγίζει. Την ακούω να λέει πως «ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να έχει να πει μια ιστορία συνταρακτική¹». Η σημασία που κοιμάται ανάμεσα σε δέρμα και νερό αρχίζει να σαλεύει. Το φως του φάρου μπαίνει στα δωμάτια των παιδιών. Βλέμμα με σημασία άνοιξης. Δείχνει ένα κρυμμένο δώρο. Που αν το βρουν θα ‘χουν στη διάθεσή τους ένα πλοίο με ολόλευκα πανιά. Τα μέλη τους κλυδωνίζονται απ’ την ανατολή μιας αγκαλιάς. Κρατούν μια κόκκινη τουλίπα. Και ξύπνια ονειρεύονται.

 

1: Γιώργος Χειμωνάς, Ο Γιατρός Ινεότης, εκδόσεις Κέδρος 1971

                                                                 photo: Christos Kartas

Λογοκρισία

Είμαι ο τελευταίος επιζών απ’ το ναυάγιο
και αναπνέω
 
στην αίθουσα του κινηματογράφου
η θάλασσα ήταν κομμάτι της ταινίας
και είχα ζητήσει απ’ τον οπερατέρ
να περάσει στον προτζέκτορα το δέρμα μου
για να μπορώ να βλέπω σε επανάληψη
όσες στιγμές ήμουν εξόριστος
απ’ την πραγματική ζωή
 
η εξωφρενική σου σιγουριά έπεφτε πάνω μου
όπως η αλήθεια που τρομάζει ένα παιδί
λίγο πριν την ενηλικίωση
δεν είχες πλέον χέρια
μα αλυσίδες που κροτάλιζαν
σαν ανεπίδοτα νοήματα
γύρω από τη μέση μου
 
κάθε φιλί και μια βιβλιοθήκη
για ανεμοδαρμένα παραμύθια
κάθε εκσπερμάτωση κι ένα χρυσόψαρο
που πήδηξε έξω από τη γυάλα
 
δεν υπάρχουν νεράιδες εδώ
 
το μέλι πάγωσε στο στόμα τους
και η βάρκα της επιστροφής ξεψύχησε στα φύκια

                                            photo: Anna Malina

Κατάδυση

Η τηλεόραση έπαιζε μια ταινία του Αρνόφσκι
με τον ήχο κολλημένο στο μηδέν
ήσουν κακή στα Ελληνικά
και δεν μπορούσες να διαβάσεις τους υπότιτλους
αναζητώντας σθεναρά ένα σωσίβιο
έβαλες το χέρι μέσα στο εσώρουχό μου
στον τοίχο απέναντι απ’ το τζάκι
φαινόταν η σκιά δυο πεταλούδων
που κατευθύνονταν προς το φωτιστικό
έκλεισα τα μάτια για να μπορώ να θυμηθώ
τους αναστεναγμούς που γέννησα
προτού μου επιβάλλεις τη μορφή τους
 
Όταν η νύχτα φόρεσε
το τελευταίο φίλτρο στον φακό της
έκλεψα απ’ το αιδοίο σου την τελευταία θάλασσα
κι όσα θα ήθελα να δω χαθήκανε
σ’ ένα ποτάμι από φώτα
η αναπνοή μου κομματιάστηκε
τα χέρια μου έγιναν ιστιοφόρα γεμάτα
παράτολμους ναυτικούς
τα σώματα ήταν μια χώρα σε εμφύλιο πόλεμο
όλα τα άλλα διφορούμενα
 
εσύ προσπαθούσες να σωθείς απ’ τα φιλιά
που είχα αφήσει μέσα σου να τρέμουν
καθώς αποχωρούσα ερήμην μου
έσπρωξα στο κρεβάτι το κοχύλι με το αντίδοτο
υπομένοντας την υγρασία απ’ τα φωνήεντα που ντύθηκα
για να οπλίσω τα ρολόγια του Νταλί
 
μου έδωσες στο στόμα ένα καυτό στιγμιότυπο
τα σαγόνια ξεκόλλησαν και απομακρύνθηκαν
έμειναν να αιωρούνται κάτω απ’ τη λάμπα φθορισμού
σαν άδειος διάδρομος ψυχιατρείου
 
λίγο μετά μπήκα σε ένα αεροπλάνο
η πόλη από ψηλά έμοιαζε με τραγούδι που τελειώνει
έβγαλα από την τσέπη μου το χάρτη
μα είχες πάρει όλες τις χώρες με το μέρος σου
 
οι αποστάσεις μου επιτέθηκαν
με αποτελεσματικότητα οχιάς
και έχασα τη θέση μου στο αντίο

                                                          photo: Laurent Benaim

Πορτραίτο

Στεκόσουν ακίνητη
μπροστά από την πόρτα του ασανσέρ
το φως που έβγαινε απ’ το μισάνοιχτο διαμέρισμα
σε έκανε να μοιάζεις με στάχυ του Αυγούστου
που σπαρταρά πάνω στο σώμα του ανέμου
με μαλλιά που κυμάτιζαν
στα ποιήματα που έριξα στη θάλασσα
μια νύχτα με βροχή
και μάτια τόσο κενά
όσο μια πλήρης αίθουσα αναμονής αεροδρομίου
μπορούσες να γίνεις βασίλισσα
σ’ ένα μπαλκόνι με θέα τον Ατλαντικό
 
είχες δίκιο που επέμενες
να πιούμε το επόμενο ποτό στο σπίτι σου
απ’ το αγαπημένο μου μπαρ
είχανε βγάλει τη σκηνή των παραστάσεων
όμως ακόμα ήταν όλα
ένα σχέδιο διαφυγής απ’ την αλήθεια
δεν γιόρτασα ποτέ γενέθλια εδώ
 
όταν αδειάσαν τα ποτήρια
γύρισες και μου έδωσες ένα φιλί
αγκάθι που μου τρύπησε τη γλώσσα
τα βρεγμένα σου πόδια αρχίσαν να εξερευνούν
την τελευταία έκδοση του δέρματός μου
ύστερα
χάθηκα μέσα στα σεντόνια
αναζητώντας τα γεννητικά σου όργανα
σαν τυφλό δελφίνι
που όπου να ‘ναι του τελειώνει το οξυγόνο
 
αυτό είναι το πορτραίτο μας, σου είπα
 
με πλήρη επίγνωση
της εκκωφαντικής μου αυτοκτονίας

                                            photo: Lucien Clergue

Σαν Απαγορευμένο Παραμύθι

Στο επόμενο ποίημα
θα αντιγράψω τα πορτραίτα σου
και θα τα εκθέσω
σε μία πλάγια γραμματοσειρά
να τα θαυμάζουν οι μπαλάντες του Springsteen
καθώς πέφτουν τα μέλη μου
από τη σκαλωσιά κάποιας αδέσποτης κιθάρας
 
τα φιλιά θα έχουν ενσωματωθεί
στην απολιθωμένη βλάστηση που επέβαλλε
ο Νοέμβρης στα μαλλιά σου
ο χάρτης της πόλης θα ’ναι κόκκινος
απ’ την υπογραφή της φαντασίας μας
που ήταν τελεσίδικα ρεαλισμός
 
στο επόμενο ποίημα
όλοι οι φάροι θα ακτινοβολούν
σε μήκος κύματος αόρατο από στίχους
επιβεβαιώνοντας
 
πως
 
ένα φιλί είναι αρκετό για να φωταγωγήσει
το πιο αμείλικτο πρόσωπο του χρόνου

                                                      photo: Lucien Clergue

Αποδημητικά Φιλιά

Φύγαμε πάνω σε αποδημητικά φιλιά
την ώρα που η θάλασσα γινόταν αόρατη
ό,τι δεν ήταν βυθός
άρχισε να καταλαγιάζει σε μία μετά πτώση
απ’ την πλευρά που μιλούσαν οι άνθρωποι
το αλάτι είχε εξαντληθεί
 
«ο θάνατος θα ’ρθει και θα ’χει τα μάτια σου»
με προειδοποιούσε ο Παβέζε
καθώς διατύπωνε μια νέα αρχή αβεβαιότητας
οι λέξεις φωσφόριζαν μέσα στο νερό
σαν αποτυχημένο δηλητήριο
όλες οι προσλαμβάνουσες έμοιαζαν μουσική
τα σόλο των Dire Straits κρατούσαν
το βάρος των γενεθλίων μας
πάνω από πάρκα με λεύκες
εντυπωσιακά πράσινες
 
δεν μας έβλεπε κανένας εδώ
 
έκοψα τ’ όνομά σου κι άφησα το χυμό
να τρέξει πάνω μου
το στόμα μου άνοιξε εντελώς
για να χωρέσει τη μάσκα
όλα τα χείλη που χάθηκαν
ήταν χαρτιά μουτζουρωμένα
από ανεύθυνους επιστήμονες
 
μετά το τέλος της δεξίωσης
έσβησα τον Νοέμβρη κι άφησα τη χροιά μου
στο αμάξι σου
δίπλα στην τσάντα με τις εμμονές
 
κανένα χαμόγελο δεν ήταν αντάξιο
ενός απροσπέλαστου δάσους
 
σκουπίσαμε το αίμα από τα χέρια μας
και κλείσαμε την πόρτα
σαν πρωταγωνιστές που παραιτήθηκαν
λίγο πριν την πρεμιέρα
γιατί φοβήθηκαν την τέχνη τους

                                              photo: Zoe Argiri

Συνθηκολόγηση

Οι γέφυρες της Βουδαπέστης κολυμπάνε στο φως
καθώς περπατάω στη λεωφόρο Andrassy
η Πλατεία των Ηρώων λιγοστεύει
γίνεται μενταγιόν γύρω από το λαιμό σου
υποταγμένο στην αισθητική μας
το κλάμα του παιδιού που απομένει
λιμνάζει στη σιωπή των αγαλμάτων
 
τα αγάλματα σε κάνουν πιο ανθεκτικό
στην αυταπάρνηση
χαρίζουνε πυρακτωμένα κίνητρα
σε τρυφερούς ιδεολόγους
 
από το στόμα σου τώρα ξεπροβάλει
μια ζεστή νυχτωδία
κυλά αργόπλοα στο σεντόνι του Δούναβη
χάδι που εκτροχιάστηκε κι αιμορραγεί
μέχρι θανάτου
 
είμαστε ό,τι απέμεινε από μια
απότομη απογείωση
θυμάσαι τις τσιγγάνικες ορχήστρες;
παίζουν απόψε για τα ποιήματα
που γράφτηκαν με τις πατούσες μας στην άμμο
και τα σκοτώνει η θάλασσα
 
Όταν όλες οι πόλεις γίνουν Έδεσσα
να ‘ρθεις να μου υπαγορεύσεις
όσα δεν αναφέρθηκαν
στα πρακτικά του συνεδρίου
 
μη φοβηθείς
 
το πραξικόπημα του έρωτα θα έχει αποτύχει

                                                      photo: Christos Kartas

Υπόσχεση Αρμύρας

Όταν ο χρεοκοπημένος έρωτας
πετάξει τη φαρέτρα του
στης Πενθεσίλειας τον τάφο
θα κλείσω την ηχώ απ’ τα φιλιά σ’ ένα μπουκάλι
και θα το ρίξω στα νερά της Σαντορίνης
με στόχο τη φωτογραφία σου
 
στεκόσουν εκεί
που το γαλάζιο διαρκούσε επ’ αόριστον
τα πόδια σου ήταν γυμνά
πάνω στη στέγη ενός νησιώτικου σπιτιού
το φουστάνι
σαν λαθραία προέκταση της θάλασσας
σχημάτιζε το εξώφυλλο του εαυτού σου
έπινες τα χρώματα
με ακρίβεια κεραυνού
που βεβηλώνει το εργαστήριο του χρόνου
 
με μάτια ρολόγια σταθμού
υπέκλεψα τις νότες
που σου κάρφωσε το πέλαγος στο δέρμα
τις έκρυψα στο δικό μου πεντάγραμμο
μαζί με ένα χάρτινο καραβάκι
για να μπορείς να ναυαγείς
στα παιδικά μου βλέμματα
 
μόλις τα τριαντάφυλλα μαραθούν
πες μου να ξεμπαρκάρω
 
να ‘ρθω να υπογράψω
τα πρακτικά της όρασης
με κόκκινο απ’ τα δειλινά
της πρώτης εκδρομής

                                            photo: Zoe Argiri

Υφαλμύρωση

Φιλί 1^ο
 
Κι όπως θα μπαίνει η άβυσσος
από τα παραβιασμένα μάτια μου
μετά τον ύστατο σπασμό του οργασμού
θα σας μιλώ με έξι γράμματα
για ένα ουράνιο σώμα που αυτοκτόνησε
φωτίζοντας τους πρωταγωνιστές
για να αρχίσει η παράσταση
 
Φιλί 2^ο
 
Είσαι μια πόλη
που αρπάζουνε τα ρούχα της φωτιά
και τα πετά σε χαλασμένα σιντριβάνια
το φθινόπωρο γίνεσαι Λονδίνο
το καλοκαίρι Βαρκελώνη
η Κοπεγχάγη στο ενδιάμεσο
με παρακολουθεί από τα μάτια
μιας γοργόνας που εγκατέλειψε τη θάλασσα
 
Φιλί 3^ο
 
μας καταπίνει ένας πίνακας του Τιτσιάνο
γίνομαι χρυσή βροχή
και εισχωρώ στο γραφικό σου χαρακτήρα
δεν καταφέρνω να φυγαδεύσω το δολοφόνο μου
είμαι αποφασισμένος να πεθάνω ως μουσική
 
Φιλί 4^ο
 
ανοίγεις την είσοδο κινδύνου
σε μια ραψωδία του Λιστ
καθώς με προορίζεις για θυσία
στα μνημεία σου
 
Φιλί 5^ο
 
Πώς να σωθούνε τα φιλιά
σαν η πανσέληνος αγανακτεί στη θέα μας
και σβήνει;

                                           photo: Zoe Argiri

Εκεί Που Μαρμαρώνουν Οι Πληγές

Άγνωστοι χρόνοι μας κρυφοκοιτάζανε
παγιδευμένοι στη φωνή σου
μια παρατεταμένη αθωότητα
έπαιζε κουτσό ανάμεσα στους πύργους
που χτίσαμε επιμελώς πάνω στην άμμο
για να ανταλλάξουμε ζωές
ελεύθεροι απ’ τα ονόματά μας
 
έβγαλα το ρολόι μου
για να χαθώ στα χέρια σου
με όλες μου τις σελίδες αναμμένες
μέσα στον ετοιμόρροπο Νοέμβρη
ήταν σταματημένο σε μια ώρα θερινή
η γλώσσα μου ήταν από βροχή
 
με φίλησες
 
το σώμα μου έγινε τραγούδι
άφησα τις στροφές του να κυλούν
σ’ ένα πολύβουο παζάρι
 
μη με ρωτάς τι θ’ απογίνω
 
βάστα μονάχα την πνοή μου
για να μην πέσω στο γκρεμό 

                                            photo: Zoe Argiri