Βλέμμα Με Σημασία Άνοιξης

Στη Ζωή Αργύρη

 

Η γλώσσα μου παραβιάστηκε και δεν μπορώ να πω. Το περιεχόμενο κυλά πάνω στις πέτρες που τις λείανε η θάλασσα. Γύρω απ’ το φάρο που αναπαράγονται οι διάλογοι με τους πλανόδιους μουσικούς. Ανάμεσα σε δέρμα και νερό διακρίνεται μια σημασία που κοιμάται. Και φαίνεται πως πάλι είμαι ο μόνος με μια σχεδόν ανάμνηση στην πλάτη.

Μέσα στο φάρο μια γυναίκα ζωγραφίζει σιωπηλά πάνω στους τοίχους. Την αγάπη. Την ελπίδα. Τη ζωή. Βλέπω τα χέρια της να στασιάζουν. Σε αυτό που επιμένει να χωρίσει τα χέρια των ανθρώπων απ’ τα ηνία της περιέργειας. Πίσω της κρύβεται η σχεδόν ανάμνησή μου. Σαν ελάφι. Που κάτι ανάμεσα σε πάγο και καπνό βγαίνει από τα μάτια του. Κόβω την παραβιασμένη γλώσσα μου. Και την πετώ πάνω στις πέτρες που τις λείανε η θάλασσα.

Η γυναίκα που ζωγραφίζει σιωπηλά πάνω στους τοίχους. Την αγάπη. Την ελπίδα. Τη ζωή. Περιστοιχίζεται σιγά σιγά από παιδιά. Ένα παιδί απλώνει το χεράκι του και την αγγίζει. Την ακούω να λέει πως «ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να έχει να πει μια ιστορία συνταρακτική¹». Η σημασία που κοιμάται ανάμεσα σε δέρμα και νερό αρχίζει να σαλεύει. Το φως του φάρου μπαίνει στα δωμάτια των παιδιών. Βλέμμα με σημασία άνοιξης. Δείχνει ένα κρυμμένο δώρο. Που αν το βρουν θα ‘χουν στη διάθεσή τους ένα πλοίο με ολόλευκα πανιά. Τα μέλη τους κλυδωνίζονται απ’ την ανατολή μιας αγκαλιάς. Κρατούν μια κόκκινη τουλίπα. Και ξύπνια ονειρεύονται.

 

1: Γιώργος Χειμωνάς, Ο Γιατρός Ινεότης, εκδόσεις Κέδρος 1971

                                                                 photo: Christos Kartas