Λογοκρισία

Είμαι ο τελευταίος επιζών απ’ το ναυάγιο
και αναπνέω
 
στην αίθουσα του κινηματογράφου
η θάλασσα ήταν κομμάτι της ταινίας
και είχα ζητήσει απ’ τον οπερατέρ
να περάσει στον προτζέκτορα το δέρμα μου
για να μπορώ να βλέπω σε επανάληψη
όσες στιγμές ήμουν εξόριστος
απ’ την πραγματική ζωή
 
η εξωφρενική σου σιγουριά έπεφτε πάνω μου
όπως η αλήθεια που τρομάζει ένα παιδί
λίγο πριν την ενηλικίωση
δεν είχες πλέον χέρια
μα αλυσίδες που κροτάλιζαν
σαν ανεπίδοτα νοήματα
γύρω από τη μέση μου
 
κάθε φιλί και μια βιβλιοθήκη
για ανεμοδαρμένα παραμύθια
κάθε εκσπερμάτωση κι ένα χρυσόψαρο
που πήδηξε έξω από τη γυάλα
 
δεν υπάρχουν νεράιδες εδώ
 
το μέλι πάγωσε στο στόμα τους
και η βάρκα της επιστροφής ξεψύχησε στα φύκια

                                            photo: Anna Malina