Νύχτες Ατημέλητου Καλοκαιριού, αποσπάσματα 1

Τα κείμενά μου είναι νύχτες ατημέλητου καλοκαιριού. Που βρίσκουν καταφύγιο στα καπέλα μουσικών του δρόμου.
Το θέμα τους ένας μοναχικός περίπατος. Με ξυπόλυτα πόδια. Σε περιοχές της πόλης που ξεχνάνε τ’ όνομά τους. Για να χωρέσουν αμετάκλητα τον κρότο του προσωρινού.
 
…
 
Τι είναι το προσωρινό;
 
…
 
Η τιμωρία για τη ματαιοδοξία του ονείρου μας.
 
…
 
Εδώ οι λέξεις διαπραγματεύονται με τα χιλιόμετρα το δέος τους. Μπροστά σε μία διαδρομή επιστροφής.
Κι εγώ ασθμαίνω εξαντλημένος από εκείνη την αγύμναστη απόσταση. Που δεν μπορούσε να διανύσει τους καημούς των οδοιπόρων.
 
…
 
Απόψε στο παραλιακό μέτωπο. Φυσάει η σιωπή. Μιας τηλεφωνικής συνομιλίας.
Τα χέρια του παιδιού που έκρυβα στις τσέπες μου. Χάσανε το πολιτικό τους άσυλο στις κακουχίες ενός κάστρου από άμμο.
Μείνανε μόνο κάτι απορρυπαντικά επιχειρήματα. Που λέξη – λέξη εξασθενούν.
Όπως τα πρόσκαιρα τραγούδια. Που ακούγονται για ένα μόνο καλοκαίρι.
 
…
 
Περνώντας άφησες στο σώμα μου. Κάτι χάδια. Νυχτερινά δρομολόγια.
Εκδρομές με την υπερταχεία. Μέσα από ανυπόστατα τοπία. Ξέπνοης παραθέρισης.
Με εισπράκτορα κάποια απρόσωπη παρόρμηση. Φοιτητικής ζωής. Που όταν έφτασε η ώρα να πληρώσω. Παρερμηνεύτηκε και λογοκρίθηκε. Απ’ τις επικοινωνιακές μου ικανότητες.
 
…
 
Γεννήθηκα ανάμεσα σε δύο φλέβες από ατσάλι για να μπορώ να εκθέτω τους νευρώνες μου γυμνούς στο νερό του ταξιδιού.
 
…
 
Άφησέ με. Να χαθώ μαζί σου, ακόμα μια φορά. Στα επιφωνήματα της πόλης.
Τώρα η θλίψη θα είναι αξιόπιστα άοπλη. Και οι αφύλακτες διαβάσεις της φυγής
αποκλεισμένες. Από πυροσβεστικά ποιήματα.
 
…
 
Το ταβερνάκι έκλεινε. Μα το κρασί κυλούσε άφθονο στο αίμα της παρέας. Σαν ισχυρό αναλγητικό. Για τη σχισμή της τελευταίας αγκαλιάς.
Ήταν η ώρα που οι δρόμοι ανήκαν. Στο κορίτσι που αγάπησε τα ζώα.
 
…
 
Κάποτε θα επιστρέψεις. Με μόνη αποσκευή τα καλοκαιρινά παπούτσια σου.
Θα έρθω να σε πάρω. Απ’ το ονειροδρόμιο των απαγορευμένων προορισμών. Κρατώντας ένα βιβλίο του Bukowski.
Μπροστά μας θα απλώνεται. Μια φωταγωγημένη μοναξιά.

                                            photo: Christos Kartas