Νύχτες Ατημέλητου Καλοκαιριού, αποσπάσματα 2

Έπειτα φιλοτέχνησες έναν βραχύβιο γυρισμό. Που δεν εμπόδισε κανένας Ποσειδώνας. Μα εσύ η ίδια απογύμνωσες φριχτά μπροστά σε εγχώρια στόματα.
Τον άφησες βεβηλωμένο να παραπατά. Σε κάποια ολόφωτη πλατεία.
Εκεί που η πόλη είχε φορέσει βιαστικά το καλλιτεχνικό της προσωπείο. Για να μπορούν οι ποιητές να αναρρώνουνε ανώδυνα. Από τις βρόχινές σου αγκαλιές.
 
…
 
Οι λέξεις βγαίνανε γυμνές από τα βλέμματα. Σαν υπερφωτισμένα αεροπλάνα. Υπό τον κίνδυνο να συγκρουστούν ανάμεσα στους υδρατμούς της μουσικής.
Πήρα απ’ το χέρι τον βραχύβιο γυρισμό που φιλοτέχνησες. Αέναα εξαντλημένο. Και τον κρέμασα στα σύρματα του ξηλωμένου τροχιόδρομου.
Ύστερα χάθηκα στη γραμματοσειρά που άντεχε το χέρι μου. Στα πλαίσια σχολικού αναγνωστικού.
Ήταν η ώρα που οι δρόμοι ανήκαν. Στο κορίτσι που αγάπησε τα ζώα.
 
…
 
Άρχισα να τραγουδάω το «Nothing Else Matters» των Metallica. Και μια υδάτινη συγκίνηση κατακρημνίστηκε στο σώμα μου.
Ήτανε η αυλαία της αλήθειας σου. Και έπεφτε για να περατωθεί ινκόγκνιτο η θεραπεία του ονείρου.
 
…
 
Υπέκλεψα την μεσονύκτια αγκαλιά του κοριτσιού που αγάπησε τα ζώα. Και την ναυάγησα επιμελώς στην παιδική πληγή που μου είχε σκοτώσει το ποδήλατο.
 
Η αναπνοή μου γέμισε συνουσιαζόμενους ερωδιούς. 

                                            photo: Christos Kartas