Απόψε θα ανοίξω το μεγάλο πιάνο στο σαλόνι
και
θα χαθούν τα δάχτυλα σε μια σονάτα ξεχασμένη
κάποιοι
θα πουν
πως
ενοχλώ τις μούσες χωρίς λόγο
ξεβάφω,
μα δεν πετώ τα μάτια μου στις σκάλες
ξεβάφεις,
κολυμπώντας πάνω από τη θάλασσα
όπως
κάθε ασυγκράτητος πόθος
τέτοιες
μέρες στο Λονδίνο
νυχτώνει
πιο νωρίς απ’ ό,τι στο Παρίσι
πέρασα
κάτω απ’ την αψίδα του Wellington
σαν
κουρασμένο φάντασμα
δίνοντας
τα μαλλιά μου καταφύγιο
για
τα πουλιά του Hyde
Park
το
μόνο που κατάφερα ήτανε να τρομάξω το ταξίδι
κι
αυτό το μουσικό κουτί
που
έχω στο γραφείο αναπαράγει μια μελωδία μελαγχολική
θα
το πετάξω, σήμερα, στο πάτωμα με βία
πάνω
απ’ το πιάνο μου θα ξενυχτήσω
σαν
αποτυχημένος πειρατής
εσύ
μπορείς να έρθεις να με βρεις
στα
καλοκαίρια που γραφτήκαν με την καύτρα του τσιγάρου μου
photo: Dmitry Rogozhkin

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.