Χορεύοντας Με Μια Σκιά

Ένα ακόμα καλοκαίρι αυτοκτονούσε
με το αγκίστρι της κιθάρας
που καθοδήγησε τις νύμφες να πεταχτούν
έξω απ’ τα έλατα
 
ο ουρανός πάνω απ’ το δάσος
μία βροχή από πολύτιμα πετράδια
μα η πανσέληνος δεν έβγαινε
προτού κοιτάξει το είδωλό της στο ρυάκι
και οι κραυγές των λύκων
μου θυμίζανε πως πέρασα το χέρι μου στην πλάτη σου
για χάρη μόνο μιας αναμνηστικής φωτογραφίας
 
φορούσες μια λευκή μάλλινη μπλούζα
φορούσα ένα πουκάμισο καρό
ένα χαμόγελο σαν ομιλία διπλωμάτη
έκανε πραξικόπημα στα χείλη σου
το έκοψα αθόρυβα
και το καμάκωσα -στολίδι-
στη φωνή του Μάλαμα
για να σφυροκοπά πιο σθεναρά
τους αλγορίθμους της σιωπής μας
 
ήσουν «γυναίκα κουρασμένη απ’ το δρόμο»
κι εγώ το ήξερα καλά πως
«όσοι αγάπησαν δεν είναι τόσο αθώοι»
 
γι’ αυτό, λοιπόν, μην απορείς
που δεν ζητούσα να χορέψουμε
 
ήταν κι αυτή μια μέθοδος να επιβιώσω απ’ τα τραγούδια
που δεν γράφτηκαν για εμάς.

                                            photo: Julia Nikonova